HISTORIA CAMINITO DEL REY

Z biegiem lat Caminito del Rey zaczęła niszczeć. Ekspozycja na słońce, wiatr i deszcz spowodowała, że część betonowej ścieżki rozpadła się, pozostawiając jedynie stalowe szyny w niektórych obszarach. Pod koniec XX wieku ścieżka zyskała reputację ekscytującej i wymagającej. Wędrowców i wspinaczy przyciągały dramatyczne klify i emocje związane z poruszaniem się po nierównym terenie. Surowy i dziki stan ścieżki tylko dodawał jej atrakcyjności. Na początku XXI wieku szlak został oficjalnie zamknięty dla publiczności w celu poprawy bezpieczeństwa. Mimo to jego legendarny status wciąż rósł, a historie o śmiałych przygodach podtrzymywały ducha ścieżki. Podczas renowacji, zamiast usuwać uszkodzoną oryginalną ścieżkę, nowa drewniana promenada została starannie zbudowana tuż nad nią - pozwalając odwiedzającym zobaczyć historyczną strukturę pod ich stopami podczas bezpiecznego spaceru wzdłuż klifów.

Szlak rozpoczyna się w Ardales, w pobliżu restauracji El Kiosko. To tutaj odwiedzający odbierają bilety i otrzymują kask ochronny. Stamtąd trasa prowadzi w dół przez 7,7 km, kończąc się na stacji El Chorro w Álora. Zwykle zajmuje to od 3 do 4 godzin. Istnieją dwa sposoby dotarcia do kładek Caminito del Rey. Jednym z nich jest Senda de Gaitanejo, wąska 2,7-kilometrowa ścieżka przez sosny. Druga jest krótsza i prowadzi przez mały tunel dla pieszych i wzdłuż Pista de Gaitanejo (1,5 km).

Obie trasy spotykają się przy recepcji dla odwiedzających, w pobliżu starej podstacji elektrycznej. Tutaj rozpoczyna się główny szlak. Następny odcinek obejmuje 3 kilometry chodników wysoko nad ziemią, przechodząc przez historyczne obszary hydroelektryczne. Na skalnych ścianach znajdują się tablice informujące o wysokim poziomie wody podczas powodzi w 1941 i 1949 roku. Ścieżka prowadzi przez trzy dramatyczne wąwozy. Pierwszym z nich jest wąwóz Gaitanejo o szerokości zaledwie 10 metrów. Następnie znajduje się Tajo de las Palomas, z kładkami nad głębokim spadkiem i kilkoma punktami widokowymi. Wreszcie, wąwóz Gaitanes oferuje wąskie ścieżki przylegające do klifów i słynny wiszący most, zawieszony 105 metrów nad rzeką Guadalhorce. Ostatni odcinek to 2,1-kilometrowy zjazd do stacji kolejowej El Chorro. Trasa prowadzi przez starą wioskę El Chorro, niegdyś zamieszkiwaną przez pracowników kanałów i elektrowni wodnej.